The story behind the card
Psychologists call the familiar routine a cue. Habits form when the same action follows the same cue again and again, until the cue starts the behaviour almost by itself. From the 1990s the psychologist Peter Gollwitzer showed that people who make a specific if-then plan, such as ‘after I pour my coffee, I will stretch for two minutes’, carry out their goals more often than people who simply intend to. He called these plans implementation intentions. The Stanford researcher BJ Fogg calls the existing routine an anchor. Patience helps too. In a 2010 study at University College London, 96 volunteers repeated a new daily habit: half needed less than 66 days before it felt automatic and half needed more, with a range of 18 to 254 days.
Türkçe oku
Yeni bir alışkanlığı zaten her gün yaptığın bir şeye bağlarsan daha kolay hatırlarsın: kahveni içtikten sonra, dişlerini fırçaladıktan sonra, bilgisayarını açtıktan sonra.
Psikologlar bu tanıdık rutine “işaret” der. Alışkanlık, aynı davranış aynı işaretin ardından tekrar tekrar yapıldıkça oluşur; sonunda işaret, davranışı neredeyse kendiliğinden başlatır. Psikolog Peter Gollwitzer 1990'lardan itibaren yaptığı araştırmalarda, “Kahvemi koyunca iki dakika esneme hareketi yapacağım” gibi somut “şu olunca şunu yapacağım” planları yapanların, yalnızca niyet edenlere göre hedeflerini daha sık gerçekleştirdiğini gösterdi. Bu planlara “uygulama niyeti” adını verdi. Stanford Üniversitesi'nden BJ Fogg ise zaten var olan rutine “çapa” der. Sabır da gerekir. University College London'ın 2010'da yayımlanan bir araştırmasında 96 gönüllü her gün yeni bir alışkanlık tekrarladı. Davranışın kendiliğinden yapılır hâle gelmesi katılımcıların yarısında 66 günden kısa, yarısında daha uzun sürdü; en kısa süre 18, en uzun 254 gündü.
