Tibetan Buddhist monks build sand mandalas, intricate circular pictures of a deity's palace, grain by grain over days or weeks. Then they ceremonially sweep them away and pour the sand into flowing water.
Tibetan Buddhist art (sand mandala)
The story behind the card
The coloured sand is poured through narrow, ridged metal funnels called chak-pur: rubbing a rod along the ridges makes the sand trickle out a few grains at a time. Each mandala is a flat plan of a three-dimensional sacred palace; the Kalachakra mandala alone contains 722 deities. When it is finished, the monks hold a dissolution ceremony. They sweep the design into a heap, collect the sand in a jar wrapped in silk and carry it to a river or other moving water, so that its blessing spreads out into the world. The whole ritual is a lesson in impermanence, the Buddhist teaching that nothing material lasts.
Türkçe oku
Tibetli Budist keşişler, bir tanrının sarayını gösteren, daire biçiminde ince işlenmiş kum resimlerini, yani mandalaları, günler hatta haftalar boyunca tane tane yapar. Sonra bu resimleri törenle süpürüp kumu akan suya bırakırlar.
Renkli kum, çak-pur denen, üzeri tırtıklı ince metal hunilerden dökülür: Tırtıkların üzerinde bir çubuk gezdirildikçe kum birkaç tane birkaç tane akar. Her mandala, üç boyutlu kutsal bir sarayın düz bir planıdır; yalnızca Kalaçakra mandalasında 722 tanrı figürü bulunur. Resim tamamlanınca keşişler bir dağıtma töreni yapar. Deseni süpürüp bir yığın hâline getirir, kumu ipeğe sarılı bir kavanoza doldurur ve bir nehre ya da başka bir akarsuya götürürler; böylece taşıdığı bereketin dünyaya yayılacağına inanılır. Bütün bu tören, Budizmin hiçbir maddi şeyin kalıcı olmadığı öğretisini, yani geçiciliği yaşatır.
