If man were never to fade away like the dews of Adashino, never to vanish like the smoke over Toribeyama, but lingered on forever in the world, how things would lose their power to move us!
Yoshida Kenkō, Essays in Idleness
The story behind the card
Kenkō was a court official who became a Buddhist monk at around the age of thirty. Around 1330 he wrote Tsurezuregusa ('Essays in Idleness'), 243 short, unconnected pieces on whatever crossed his mind: manners, moonlight, the right way to grow old. Adashino, outside Kyoto, was a burial ground, and Toribeyama, named in the same sentence, was the city's cremation ground; their dew and smoke stood for how briefly people live. Behind the line is the Buddhist teaching that all things pass, but his argument is not resignation. It is that the value of anything is inseparable from the fact that it ends, and he goes on to call uncertainty the most precious thing in life.
Türkçe oku
İnsan Adashino'nun çiyi gibi uçup gitmeseydi, Toribeyama'nın dumanı gibi dağılıp yok olmasaydı da bu dünyada sonsuza dek kalsaydı, hiçbir şeyin bize dokunacak gücü kalmazdı!Yoshida Kenkō, Boş Zamanın Defteri
Kenkō, saray memuruyken otuz yaşlarında Budist keşiş oldu. 1330 dolaylarında yazdığı Tsurezuregusa (Boş Zamanın Defteri), görgü kurallarından ay ışığına, iyi yaşlanmanın yoluna kadar aklına ne gelirse üzerine yazdığı 243 kısa ve birbirinden bağımsız parçadan oluşur. Kyoto'nun dışındaki Adashino bir mezarlıktı; aynı cümlede anılan Toribeyama da şehrin ölü yakma yeriydi. Birinin çiyi, ötekinin dumanı insan ömrünün kısalığını anlatırdı. Sözün arkasında Budizm'in her şeyin gelip geçici olduğu öğretisi var, ama Kenkō boyun eğmeyi öğütlemiyor. Ona göre bir şeyin değeri, bir gün bitecek olmasından ayrılamaz; hemen ardından da hayattaki en değerli şeyin belirsizlik olduğunu söyler.
