Ikigai Daily
Neden önemli?
Bu söz Georges Duhamel’in 1919 tarihli The Heart’s Domain eserine bağlanır. Duhamel hafızayı karanlık oda işlemine benzetir: deneyim gerçek rengini çoğu zaman ancak mesafe, kayıp ve hatırlama görüntüyü banyo ettikten sonra kazanır.
Kaynağın izi
Kaynak: Georges Duhamel (popular attribution)
Arka plan okuması: Georges DuhamelDaha güçlü bir kaynak bulunduğunda atıf ve bağlamı güncelliyoruz. Düzeltmeleri editör sayfasından paylaşabilirsiniz.İlgili kartlar
Aynı konuya veya okuma biçimine dokunan başka kartlar.
Q0380Bu söz yaygın biçimde The Heart’s Domain’e bağlanır. Uygulama için güçlü bir metafordur; çünkü hafızayı kamera ya da arşiv değil, yırtık bir ağ olarak düşünür. Kalan şey değerli olabilir; ama kayıp giden şey de en az onun kadar güzel olmuş olabilir.
Q1493Kafka bu sözü 27 Ocak 1904’te arkadaşı Oskar Pollak’a yazdı; okumaya değer tek kitabın bizi yaralayan ve sarsan kitap olduğunu savunuyordu. Ona göre bir kitap yalnızca hoşnut etmemeli, bir talihsizlik ya da sevdiğimizi kaybetmek gibi çarpmalı — içimizdeki donmuş denizi kıran bir balta olmalı.
Q2075Cümle bugün tek başına dolaşıyor; afişlerde, konuşmaların sonunda. Oysa Baldwin bunu 1962’de bir gazetenin kitap ekindeki denemesinde yazdı ve romancılardan söz ediyordu: Kendi kuşağının yazarlarının, içinde yaşadıkları ülkeye bakmaktan kaçındığını söylüyordu. Cümleyi bir menteşe gibi kurmuş: ‘Her şey’ ikinci yarıda ‘hiçbir şey’e dönüyor, fiiller yer değiştiriyor. İçindeki söz bilerek küçük tutulmuş: Yüzleşmek hiçbir şeyi garanti etmez, ama onsuz da hiçbir şey olmaz.
Q2078Hurston romanı yaklaşık yedi haftada, halk inançlarını incelemeye gittiği Haiti’de yazdı; aynı zamanda sürdüremediği bir ilişkiden toparlanıyordu. Kitabı çağdaşlarının bir kısmı küçümsedi, baskısı tükendi ve yazar 1960’ta Florida’da bir bakımevinde öldü, mezar taşı bile olmayan bir yere gömüldü. 1973’te romancı Alice Walker o mezarı arayıp buldu, bir taş diktirdi; kitap da böylece geri döndü.
Q2079İnternette dolaşan ‘yeni manzaralar aramak değil, yeni gözlere sahip olmak’ biçimi, derlenip toparlanmış bir kısaltma. Proust’un cümlesi devam eder ve asıl mesele o devamdadır: Bir başkasının, yüz başkasının gözünden bakmak; böylece her birinin kendisi olduğu yüz ayrı evreni görmek. Bunu Paris’te mantar kaplı bir yatak odasında yazdı; son yıllarını neredeyse hiçbir yere gitmeden, kapalı kapılar ardında geçirmişti.