Ikigai DailyKafka bu satırları 27 Ocak 1904’te, yirmi yaşındayken okul arkadaşı Oskar Pollak’a yazdı. Pollak sonradan sanat tarihçisi oldu ve 1915’te Birinci Dünya Savaşı’nda İtalyan cephesinde öldü. Kafka o sırada Prag’da hukuk okuyordu; ilk kitabı ancak sekiz yıl sonra çıkacaktı. Mektupta genç Kafka edebiyattan ne beklediğini açıkça söyler: Kitap okuru avutmamalı, onu sevdiği birini kaybetmiş gibi derinden sarsmalı.
Kaynak: Franz Kafka
İlgili kaynak: Franz Kafkaİlgili kartlar
Benzer konulardaki kartlara göz atın.
Georges Duhamel (1884-1966), Birinci Dünya Savaşı’nda dört yıl ordu cerrahı olarak görev yapmış Fransız bir hekimdi; 1918’de Fransa’nın en tanınmış edebiyat ödülü olan Goncourt Ödülü’nü kazandı. La Possession du monde adlı kitabını savaş sürerken yazdı. Bu cümleden biraz önce, savaş yüzünden kendi çocuğunu yalnızca yedi kez görebildiğini ve her seferinde onu zor tanıdığını anlatır; artık içinde çocuğunun yedi güzel görüntüsünü taşımaktadır. Ona göre duygularımız da, fotoğrafçının altın banyosuna daldırdığı baskılar gibi, gerçek rengini ancak sonradan alır.
Söz, Fransız yazar Georges Duhamel’in Birinci Dünya Savaşı’nda ordu cerrahıyken yazdığı La Possession du monde (1919) kitabında geçer. İnsanın bulduklarını başkalarıyla paylaşmasını konu alan bölümde Duhamel, neredeyse her gün, sabah aklına güzel bir düşünce geldiğini ama onu unuttuğunu söyleyen bir arkadaşından söz eder. Öğüdü, cepte küçük bir defter taşımaktır: İnsanın ruhu çamur, ot, çiçek ve altın sürükleyen coşkun bir ırmaktır; altın tanelerini akıntı alıp götürmeden ayıklamak gerekir.
Söz çoğu zaman keskin esprileriyle ünlü New Yorklu yazar Dorothy Parker’a (1893–1967) mal edilir; ama onun yazılarının hiçbirinde geçmez. Bilinen en eski basımı, Reader’s Digest dergisinin Aralık 1980 sayısındaki “Quotable Quotes” köşesindedir ve Ellen Parr adıyla yayımlanmıştır. Parr hakkında neredeyse hiçbir şey bilinmiyor. Sözlerin ilk kaynağını araştıran Quote Investigator’a göre karışıklık büyük olasılıkla 1996 dolaylarında, iki adın alfabetik bir alıntı listesinde yan yana düşmesiyle başladı.
Amerikalı romancı ve deneme yazarı James Baldwin (1924–1987) bu cümleyi, Ocak 1962’de The New York Times Book Review’da yayımlanan “As Much Truth As One Can Bear” (“Katlanılabildiği Kadar Gerçek”) adlı denemesinde yazdı. Konusu romancılardı: Döneminin Amerikalı yazarlarının kendi ülkelerine dürüstçe bakmaktan kaçındığını savunuyordu. Cümle kendi üstüne döner, “her şey” ikinci yarıda “hiçbir şey” olur. Verdiği söz de mütevazıdır: Bir sorunla yüzleşmek değişimi garanti etmez, ama yüzleşmeden hiçbir şey değişmez. Bugün edebiyatın çok ötesinde, özellikle ırk ve adalet tartışmalarında sıkça alıntılanıyor.
Zora Neale Hurston (1891–1960), Harlem Rönesansı’nın önde gelen Amerikalı romancı ve antropoloğudur; Amerika’nın güneyinde siyahların halk anlatılarını derlemiştir. Bu cümle, en tanınmış romanı Their Eyes Were Watching God’ın (Gözleri Tanrı’yı İzliyordu, 1937) üçüncü bölümünü açar. Romanın kahramanı Janie henüz genç bir kızdır; büyükannesi, onu koruyacağına inandığı için Janie’yi yaşlıca bir çiftçi olan Logan Killicks’le evlendirir. Janie evlendikten sonra aşkın da geleceğini umar, ama gelmez. Roman, iki evlilik daha ve zorla kazanılmış kendi sesi üzerinden, Janie’ye cevap veren yılları anlatır.
