Ikigai Daily
Menü
MerakBilgi

ABD’nin batısında yetişen bazı bristlecone çamları 4.800 yaşından büyüktür; yani Mısır’daki Keops Piramidi’nden bile yaşlıdırlar.

Ikigai Daily

BilimTarihDoğa

Kartın devamı

Bilinen en yaşlı canlı örnek, Methuselah lakaplı ağaçtır ve Doğu Kaliforniya’daki White Mountains’ta yetişir. Yıllık halkaları sayıldığında 4.850 yaşından büyük olduğu anlaşılmıştır; zarar görmesin diye tam yeri gizli tutulur. Keops Piramidi MÖ 2560 dolaylarında yapıldı, yani Methuselah filizlendikten birkaç yüzyıl sonra. Bristlecone çamları, kireçtaşına benzeyen dolomit kayasının ince ve kuru toprağında, başka bitkilerin pek yaşayamadığı yerlerde son derece yavaş büyür; bu da onları rekabetten ve yangından korur. Yoğun ve reçineli odunları böceklere, mantarlara ve çürümeye direnir; ölen ağaçlar bile binlerce yıl ayakta kalabilir. 1964’te Nevada’da bir araştırmacı, sonradan Prometheus adı verilen bir ağacı kesti ve en az 4.862 halka saydı; bu ağaç o güne kadar bilinen en yaşlı ağaç çıktı.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Ikigai Daily

İlgili kaynak: Bristlecone çamı
Mobil uygulamayı indirKartlar nasıl hazırlanıyor?

İlgili kartlar

Benzer konulardaki kartlara göz atın.

MerakTarih

Amazon kara toprağı ya da terra preta, insan eliyle oluşmuş, alışılmadık derecede verimli, kapkara bir topraktır. Yerli yerleşimlerinin çevresinde kuşaklar boyunca biriken odun kömürü, çanak çömlek kırıkları, kemikler ve yemek artıkları, yağmur ormanının yoksul toprağını zenginleştirdi.

Terra preta, Portekizcede “kara toprak” demektir. Bu topraklar yaklaşık MÖ 450 ile MS 950 arasında Amazon Havzası’nın pek çok yerinde oluştu; koyu katman yer yer bir iki metre derinliğe iner. Yağmur ormanının sıradan toprağı yoksuldur, çünkü şiddetli yağmurlar besinleri yıkayıp götürür. Odun kömürü ise neredeyse hiç çözünmez; besini ve suyu yüzyıllarca toprakta tutar. Yöredeki çiftçiler bu toprağı bugün de kullanıyor. Terra preta, arkeologların Amazon’a bakışını da değiştirdi: Burası el değmemiş bir vahşi doğa değil, kalabalık ve yerleşik toplulukların biçimlendirdiği bir yerdi. Bilim insanları bugün aynı yöntemi, tarım atıklarından yapılıp yoksul topraklara karıştırılan “biyokömür”le taklit etmeye çalışıyor.

MIT / Amazonian dark earth researchKartı aç
MerakBilim

Ağaç halkaları, bir ahşabın hangi yıl büyüdüğünü gösterebilir. Dendrokronoloji denen bu bilim, yaşayan ağaçlardaki, eski kirişlerdeki ve toprak altından çıkan ahşaptaki halka desenlerini eşleştirerek geçmişteki iklimi, kuraklıkları ve yangınları ortaya çıkarır, eski yapıların yaşını belirler.

Ağaç her yıl bir halka ekler: İyi yıllarda geniş, kurak ya da soğuk yıllarda dar. Böylece art arda gelen halkalar barkoda benzeyen bir desen oluşturur. Bu desenler yaşayan ağaçlardan eski kerestelere doğru üst üste bindirilerek uzun takvimler kurulur; Orta Avrupa’da meşe ve çamdan oluşan kesintisiz bir kayıt 12.460 yıl geriye uzanır. Yöntemin kurucusu, 1900’lerin başında çalışmaya başlayan Amerikalı gökbilimci A. E. Douglass’tır. Douglass, güneş lekesi döngülerinin iklimi etkilediğini ağaç halkalarında görmeyi umuyordu; bu bağlantı kanıtlanamadı, ama tarihleme yöntemi tuttu. 1929’da ağaç halkası takvimi, Amerika’nın güneybatısındaki eski Pueblo yerleşimlerine kesin tarihler verdi. Douglass daha sonra Arizona Üniversitesi’nde Ağaç Halkası Araştırma Laboratuvarı’nı kurdu.

University of Arizona Laboratory of Tree-Ring Research / National Park ServiceKartı aç
MerakBilim

Antarktika’da sondajla çıkarılan buz, Dünya ikliminin en az 1,2 milyon yıl geriye uzanan kesintisiz bir kaydını saklıyor. Avrupalı Beyond EPICA ekibi Ocak 2025’te Little Dome C’de yaklaşık 2,8 kilometre derinlikte ana kayaya ulaştı. Buzun üstteki 2.480 metresi sırasıyla okunabiliyor, en derindeki buz ise bozulmuş durumda.

Beyond EPICA, Avrupa’nın Antarktika’daki buz sondajı projesi EPICA’nın devamıdır. EPICA’nın 1996–2004 arasında yakınlardaki Dome C’de sondajla çıkardığı buz sütunu, yaklaşık 800.000 yıllık buza ulaşmıştı. Bilim insanları daha eski buz arıyordu, çünkü yaklaşık 1,2 milyon ile 700.000 yıl önce arasında buzul çağlarının ritmi değişti: Buzul dönemleri kabaca 41.000 yılda bir gelirken 100.000 yılda bir gelmeye başladı. Orta Pleistosen Geçişi denen bu değişimin nedeni hâlâ tartışılıyor. Kar sıkışıp buza dönüşürken içinde küçük hava kabarcıkları hapsolur. Böylece buz, karbondioksit ve metan dâhil eski atmosferden gerçek örnekler saklar; buzun kendisi de geçmişteki sıcaklıkları kaydeder. Buz şimdi Avrupa’daki laboratuvarlarda inceleniyor.

Beyond EPICAKartı aç
MerakBilim

Yaklaşık 2,4 milyar yıl önce, mikropların ürettiği oksijen Dünya’nın havasında ilk kez birikmeye başladı ve o dönem yaşayan canlıların birçoğunu zehirledi.

Bilim insanları bu olaya Büyük Oksidasyon Olayı der. Oksijeni, güneş ışığıyla besin üreten ve atık olarak oksijen salan siyanobakteriler üretiyordu. Uzun süre bu gaz oluştuğu hızla tükendi; büyük kısmını okyanuslarda çözünmüş demir bağladı. Paslanan demir dibe çöktü ve bantlı demir oluşumları denen çizgili kayaçları meydana getirdi; bu kayaçlar bugün dünyanın başlıca demir cevheri kaynaklarındandır. Demir tükenince oksijen havada birikmeye başladı. Oksijensiz yaşayan birçok mikrop ya öldü ya da çamura ve derin sulara çekildi; bu yüzden olaya “oksijen felaketi” de denir. Oksijen, gezegeni sıcak tutan metanın büyük kısmını da yok etti ve uzun süren Huron buzul çağlarının başlamasına katkıda bulunmuş olabilir. Uzun vadede ise besinden çok daha fazla enerji elde etmeyi sağlayan oksijenli solunumu mümkün kıldı; karmaşık yaşam da sonradan bu enerjiyle gelişti.

Ikigai DailyKartı aç
MerakBilim

Birçok incir ağacını yalnızca minicik incir arıları tozlaştırabilir. Bu arılar kapalı incirin içine girer ve orada saklı duran yüzlerce çiçeğe ulaşır.

İncir aslında tek bir meyve değil, içi minicik çiçeklerle kaplı, kapalı bir çiçek topluluğudur. Boyu bir iki milimetreyi geçmeyen dişi incir arısı, incirin ucundaki dar delikten içeri girer ve bu sırada çoğu zaman kanatlarını kaybeder. İçerideki çiçekleri tozlaştırır, yumurtalarını bırakır ve orada ölür. Yavrular incirin içinde çiftleşir; yeni dişiler üzerlerinde polenle başka bir ağaca gider. İncir türlerinin çoğu kendine özgü bir arı türüne bağlıdır ve bu ortaklığın on milyonlarca yıllık olduğu düşünülür. Aydın yöresinde üreticiler bugün de bahçelerine erkek incir, yani ilek dalları asar; böylece arılar kurutmalık İzmir tipi incirleri tozlaştırır. Bu işe ilekleme denir. Bahçelerde yetişen incirlerin çoğu ise arıya hiç gerek duymadan olgunlaşır.

USDA Forest Service / Royal SocietyKartı aç
Sıradaki kartDünya’daki canlıları zararlı morötesi ışınlardan koruyan ozon tabakası yavaş yavaş iyileşiyor. Bunu, ülkelerin 1987’de imzalanan Montreal Protokolü’yle ozonu yok eden kimyasalları adım adım bırakmasına borçluyuz.Devam et →