Antarktika’da sondajla çıkarılan buz, Dünya ikliminin en az 1,2 milyon yıl geriye uzanan kesintisiz bir kaydını saklıyor. Avrupalı Beyond EPICA ekibi Ocak 2025’te Little Dome C’de yaklaşık 2,8 kilometre derinlikte ana kayaya ulaştı. Buzun üstteki 2.480 metresi sırasıyla okunabiliyor, en derindeki buz ise bozulmuş durumda.

Little Dome C, Antarktika, 2025

Kartın devamı

Beyond EPICA, Avrupa’nın Antarktika’daki buz sondajı projesi EPICA’nın devamıdır. EPICA’nın 1996–2004 arasında yakınlardaki Dome C’de sondajla çıkardığı buz sütunu, yaklaşık 800.000 yıllık buza ulaşmıştı. Bilim insanları daha eski buz arıyordu, çünkü yaklaşık 1,2 milyon ile 700.000 yıl önce arasında buzul çağlarının ritmi değişti: Buzul dönemleri kabaca 41.000 yılda bir gelirken 100.000 yılda bir gelmeye başladı. Orta Pleistosen Geçişi denen bu değişimin nedeni hâlâ tartışılıyor. Kar sıkışıp buza dönüşürken içinde küçük hava kabarcıkları hapsolur. Böylece buz, karbondioksit ve metan dâhil eski atmosferden gerçek örnekler saklar; buzun kendisi de geçmişteki sıcaklıkları kaydeder. Buz şimdi Avrupa’daki laboratuvarlarda inceleniyor.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Beyond EPICA

İlgili kaynak: Antarktika

Mobil uygulamayı indir Kartlar nasıl hazırlanıyor?

İlgili kartlar

Benzer konulardaki kartlara göz atın.

MerakBilim

ABD’nin batısında yetişen bazı bristlecone çamları 4.800 yaşından büyüktür; yani Mısır’daki Keops Piramidi’nden bile yaşlıdırlar.

Bilinen en yaşlı canlı örnek, Methuselah lakaplı ağaçtır ve Doğu Kaliforniya’daki White Mountains’ta yetişir. Yıllık halkaları sayıldığında 4.850 yaşından büyük olduğu anlaşılmıştır; zarar görmesin diye tam yeri gizli tutulur. Keops Piramidi MÖ 2560 dolaylarında yapıldı, yani Methuselah filizlendikten birkaç yüzyıl sonra. Bristlecone çamları, kireçtaşına benzeyen dolomit kayasının ince ve kuru toprağında, başka bitkilerin pek yaşayamadığı yerlerde son derece yavaş büyür; bu da onları rekabetten ve yangından korur. Yoğun ve reçineli odunları böceklere, mantarlara ve çürümeye direnir; ölen ağaçlar bile binlerce yıl ayakta kalabilir. 1964’te Nevada’da bir araştırmacı, sonradan Prometheus adı verilen bir ağacı kesti ve en az 4.862 halka saydı; bu ağaç o güne kadar bilinen en yaşlı ağaç çıktı.

Ikigai DailyKartı aç

DinginlikBilim

Deniz çayırları deniz tabanının yalnızca binde birini kaplar, ama okyanus tortullarına gömülen karbonun yaklaşık onda biri onların payıdır. Deniz çayırları kıyı sularında, su altında yetişen çiçekli bitkilerdir.

Alg olan deniz yosunlarının aksine deniz çayırlarının kökü, yaprağı ve çiçeği vardır; Antarktika dışındaki bütün kıtaların sığ kıyı sularında yetişirler. Yaprakları akıntıyı yavaşlatır, böylece ince tanecikler dibe çöker; kökleri de deniz tabanını bir arada tutar. Ölen yapraklar ve kökler oksijeni az olan çamura gömülür ve orada çok yavaş çürür; bu yüzden içlerindeki karbon yüzyıllarca hapsolabilir. Kıyı bitkilerinin bu yolla depoladığı karbona “mavi karbon” denir. Türkiye kıyıları da dahil olmak üzere Akdeniz’de Posidonia oceanica çayırları, binlerce yıl boyunca kök ve tortudan kalın katmanlar örer. 19. yüzyılın sonlarından bu yana dünyada bilinen deniz çayırı alanlarının beşte birinden fazlası tarama, kirlilik ve kıyı yapılaşması yüzünden yok oldu.

NOAAKartı aç

MerakTarih

Amazon kara toprağı ya da terra preta, insan eliyle oluşmuş, alışılmadık derecede verimli, kapkara bir topraktır. Yerli yerleşimlerinin çevresinde kuşaklar boyunca biriken odun kömürü, çanak çömlek kırıkları, kemikler ve yemek artıkları, yağmur ormanının yoksul toprağını zenginleştirdi.

Terra preta, Portekizcede “kara toprak” demektir. Bu topraklar yaklaşık MÖ 450 ile MS 950 arasında Amazon Havzası’nın pek çok yerinde oluştu; koyu katman yer yer bir iki metre derinliğe iner. Yağmur ormanının sıradan toprağı yoksuldur, çünkü şiddetli yağmurlar besinleri yıkayıp götürür. Odun kömürü ise neredeyse hiç çözünmez; besini ve suyu yüzyıllarca toprakta tutar. Yöredeki çiftçiler bu toprağı bugün de kullanıyor. Terra preta, arkeologların Amazon’a bakışını da değiştirdi: Burası el değmemiş bir vahşi doğa değil, kalabalık ve yerleşik toplulukların biçimlendirdiği bir yerdi. Bilim insanları bugün aynı yöntemi, tarım atıklarından yapılıp yoksul topraklara karıştırılan “biyokömür”le taklit etmeye çalışıyor.

MIT / Amazonian dark earth researchKartı aç

MerakBilim

Ağaç halkaları, bir ahşabın hangi yıl büyüdüğünü gösterebilir. Dendrokronoloji denen bu bilim, yaşayan ağaçlardaki, eski kirişlerdeki ve toprak altından çıkan ahşaptaki halka desenlerini eşleştirerek geçmişteki iklimi, kuraklıkları ve yangınları ortaya çıkarır, eski yapıların yaşını belirler.

Ağaç her yıl bir halka ekler: İyi yıllarda geniş, kurak ya da soğuk yıllarda dar. Böylece art arda gelen halkalar barkoda benzeyen bir desen oluşturur. Bu desenler yaşayan ağaçlardan eski kerestelere doğru üst üste bindirilerek uzun takvimler kurulur; Orta Avrupa’da meşe ve çamdan oluşan kesintisiz bir kayıt 12.460 yıl geriye uzanır. Yöntemin kurucusu, 1900’lerin başında çalışmaya başlayan Amerikalı gökbilimci A. E. Douglass’tır. Douglass, güneş lekesi döngülerinin iklimi etkilediğini ağaç halkalarında görmeyi umuyordu; bu bağlantı kanıtlanamadı, ama tarihleme yöntemi tuttu. 1929’da ağaç halkası takvimi, Amerika’nın güneybatısındaki eski Pueblo yerleşimlerine kesin tarihler verdi. Douglass daha sonra Arizona Üniversitesi’nde Ağaç Halkası Araştırma Laboratuvarı’nı kurdu.

University of Arizona Laboratory of Tree-Ring Research / National Park ServiceKartı aç

DinginlikDoğa

Biyolojik toprak kabukları siyanobakteri, liken, mantar, kara yosunu ve alglerin oluşturduğu canlı topluluklardır. Kurak bölgelerde toprağı bir arada tutar, suyun ve besinlerin döngüsünü etkilerler.

Bilim insanları bu kabuklara kısaca “biyokabuk” der. İlk yerleşenler arasında genellikle Microcoleus vaginatus adlı siyanobakteri bulunur: yapışkan iplikleri kum tanelerini birbirine bağlar, ardından gelecek liken, kara yosunu ve alglere zemin hazırlar. Kabuktaki bazı canlılar havadaki azotu bitkilerin kullanabileceği bir biçime de çevirir; çölün yoksul topraklarında bu büyük fark yaratır. Kurak toprakta her şey yavaş büyüdüğü için ezilen bir kabuğun ilk katmanı ancak yıllar içinde, tamamı ise on yıllarda, hatta yüzyıllarda yeniden oluşur. ABD’nin Colorado Platosu’ndaki Arches ve Canyonlands gibi millî parklarda tabelalar, ziyaretçilerden kabuğu ezmemek için patikadan çıkmamalarını ister.

Biological soil crustKartı aç

Sıradaki kart2025’te beş kişi, “olo” adı verilen ve doğadaki hiçbir renkte görülmeyen canlılıkta bir mavi-yeşil gördü. Berkeley’deki araştırmacılar bu rengi, retinadaki hücrelere tek tek lazer tutup yalnızca gözün “yeşil” koni hücrelerini uyararak elde etti. Doğal ışık bunu yapamaz.Devam et →