Bilinen en eski yapay tatlandırıcı olan sakarin, 1879’da bir rastlantı sonucu bulundu. Kimyager Constantin Fahlberg ellerini yıkamadan akşam yemeğine oturmuş ve ekmeğinin tatlı geldiğini fark etmişti; tadın izini sürünce kömür katranı üzerine yaptığı çalışmadaki bir bileşiğe ulaştı.

Kartın devamı

Fahlberg, Baltimore’daki Johns Hopkins Üniversitesi’nde Ira Remsen’in kimya laboratuvarında çalışıyordu. Sonradan anlattığına göre laboratuvara dönüp tezgâhındaki kapların içindekileri tek tek tattı ve sonunda tatlı olanı buldu: benzoik sülfimit. Bugün hiçbir laboratuvar buna izin vermez. İki araştırmacı buluşu 1879 ve 1880’de birlikte yayımladı, ama Fahlberg 1884’te patenti tek başına aldı, maddeye sakarin adını verdi ve kısa süre sonra Almanya’da bir fabrika kurdu. Remsen onu hiçbir zaman affetmedi. Şekerden yüzlerce kat tatlı olan ve kalori içermeyen sakarin, Birinci Dünya Savaşı’ndaki şeker kıtlığında, daha sonra da diyet yapanlar arasında yaygınlaştı. Aspartam ve sükraloz da kimyagerlerin rastlantıyla bir şeyi tatmasıyla bulundu.