Argo, dünya okyanuslarında sürüklenen 4.000’e yakın robot şamandıradan oluşan bir filodur. Şamandıralar 2.000 metre kadar derine inip yeniden yükselir, bu sırada suyun sıcaklığını ve tuzluluğunu ölçer. Her biri verilerini yüzeyde uyduyla gönderir; herkes bu verileri ücretsiz kullanabilir.

Argo (oceanography)

Kartın devamı

Tipik bir şamandıra döngüsünün büyük bölümünü yaklaşık 1.000 metre derinlikte sürüklenerek geçirir, sonra 2.000 metreye iner ve yüzeye çıkarken suyu ölçer; her döngü yaklaşık on gün sürer. Program 2000’lerin başında başladı ve Kasım 2007’de açık okyanuslara yayılmış 3.000 şamandıra hedefine ulaştı. Adını Yunan mitolojisindeki İason’un gemisi Argo’dan alır; çünkü şamandıralar deniz seviyesini ölçen Jason uydularıyla birlikte çalışır. Daha yeni Biyojeokimyasal Argo şamandıraları oksijeni, asitliği, besin maddelerini ve okyanustaki mikroskobik bitkilerin yeşil pigmenti klorofili ölçen algılayıcılar da taşır. Argo’dan önce derin okyanus ölçümlerinin çoğu birkaç işlek rotadaki gemilerden gelirdi; bugün bilim insanları bütün okyanusun nasıl ısındığını izleyebiliyor.

Kaynaklar ve ilgili okumalar

Kaynak: Argo (oceanography)

İlgili kaynak: Okyanus bilimi

Mobil uygulamayı indir Kartlar nasıl hazırlanıyor?

İlgili kartlar

Benzer konulardaki kartlara göz atın.

MerakMimarlık

Badgir, yani rüzgâr kulesi, çatıdan yükselen ve esen rüzgârı yakalayıp alttaki odalara indiren bir kuledir. İran gibi sıcak ve kurak yerlerde evleri yüzyıllardır hiçbir makine kullanmadan serinletir.

Kulenin tepesinde rüzgâra bakan açıklıklar vardır. İçeri dolan hava bir bacadan aşağı, eve doğru iner; ısınmış hava ise rüzgâr almayan taraftaki açıklıklardan çıkar. Rüzgârsız günlerde güneşte ısınan kule bir baca gibi çalışır ve havayı odaların içinden çeker. İran’ın ortasında, 2017’de UNESCO listesine alınan çöl kenti Yezd, sayısız badgiriyle ünlüdür; Devletabad Bahçesi’ndeki yaklaşık 33 metrelik badgir çoğu zaman dünyanın en yükseği olarak anılır. Ab-anbar denen üstü kapalı su depolarıyla birlikte kullanılan badgirler, içme suyunun serin kalmasına yardım ederdi. Benzer kuleler Mısır’dan Basra Körfezi’ne kadar görülür; bugün mimarlar onları az enerjiyle serinletmenin bir yolu olarak inceliyor.

Traditional Persian architectureKartı aç

Merakİklim

Tarım araştırma kurumu ICARDA, Suriye’deki iç savaş yüzünden Halep yakınındaki gen bankasına ulaşamaz hâle gelince, Norveç’in Arktik bölgesindeki Svalbard Küresel Tohum Deposu’nda sakladığı yedek tohumlara başvurdu. Bu tohumlarla Lübnan ve Fas’ta koleksiyonlarını yeniden kurdu.

Kurak Bölgelerde Tarımsal Araştırma Uluslararası Merkezi (ICARDA), buğday, arpa, mercimek ve başka ürünlerin çeşitlerinden oluşan dünyanın önemli koleksiyonlarından birini Halep yakınındaki Tel Hadya’da tutuyordu. Gen bankası, ıslahçılar ve araştırmacılar için tohumları canlı olarak saklayan bir depodur; ICARDA 2008-2014 yılları arasında 116.484 örneğin yedeğini Svalbard’a gönderdi. 2008’de açılan depo, Arktik’teki bir adada dağın içine oyulmuştur ve tohumları eksi 18°C dolayında donmuş hâlde saklar. ICARDA ilk kez 2015’te tohum geri aldı; bu, deponun tarihindeki ilk geri alımdı. Ardından 2017’de ve 2019’da yeniden aldı ve sonunda bütün örnekler geri döndü. Tohumlar Lübnan ve Fas’ta yeniden yetiştirilince yeni yedekler tekrar Svalbard’a gönderildi.

Crop Trust / NordGenKartı aç

MerakOkyanus

Mercan resifleri okyanus tabanının yüzde 1’inden azını kaplar; buna karşın bilinen deniz türlerinin yaklaşık dörtte biri resiflere bağlı yaşar. Resifler kıyıları fırtına dalgalarından da korur.

Resifleri mercan polipleri kurar: Denizanalarıyla akraba olan ve kireçtaşından iskelet yapan küçük hayvanlar. Resif mercanlarının çoğu, dokularının içinde tek hücreli algler taşır. Algler fotosentez yaparak mercanı besler, karşılığında barınak bulur; mercana rengini de onlar verir. Su uzun süre fazla ısınınca mercanlar algleri dışarı atar ve bembeyaz kalır; buna mercan beyazlaması denir. Sıcaklık sürerse mercanlar açlıktan ölür. 2014–2017 arasındaki küresel beyazlama, dünya resiflerinin yaklaşık üçte ikisini etkiledi. Kayıtlardaki en şiddetli olay olan ve 2023–2025 arasında yaşanan dördüncü küresel beyazlama ise resif alanının yaklaşık yüzde 84’üne ulaştı.

Coral reefsKartı aç

DinginlikOkyanus

Deniz karı, plankton kalıntıları, mukus, dışkı topakları ve başka organik parçacıklardan oluşur. Bu parçacıklar üst sulardan derin denize durmadan yağar.

Bu parçacıkların çoğu yolda yenir ya da bakteriler onları ayrıştırır; deniz tabanına ancak küçük bir kısmı ulaşır. Yine de güneş ışığının ulaşmadığı, alglerin yetişemediği derinliklerde birçok canlının başlıca besin kaynağı budur. Tanecikler birbirine yapışarak büyür ve günde onlarca, hatta yüzlerce metre batabilir. Adın, 1930’larda Bermuda açıklarında batisferle dalan doğa bilimci William Beebe’ye dayandığı söylenir; Beebe projektörlerinin ışığında süzülen tanecikleri görmüştü. Bilim insanları bu yağışı tortu tuzakları ve su altı kameralarıyla ölçer, çünkü okyanusun biyolojik karbon pompasının önemli bir parçasıdır: yüzeyde planktonun aldığı karbon batar, tabana ulaşan kısmı ise yüzyıllarca, hatta daha uzun süre orada kalabilir.

Marine snowKartı aç

MerakOkyanus

Kokolitoforlar, kendilerini ince işlenmiş tebeşir (kalsiyum karbonat) plakalarla kaplayan minicik, tek hücreli alglerdir. Güneş alan sularda milyarlarcası sürüklenir; mikroskobik yaşamla okyanusun kimyası ve dünyanın karbon döngüsü arasında köprü kurarlar.

Kokolit denen her plakanın çapı milimetrenin birkaç binde biri kadardır; plaka hücrenin içinde yapılır, sonra yüzeye itilir. Kokolitoforlar ölünce plakaları dibe çöker. Milyonlarca yılda kalınlaşan bu katmanlar sertleşip tebeşire dönüşmüştür: Dover’ın Beyaz Kayalıkları büyük ölçüde, yaklaşık 100 ile 66 milyon yıl önce, Kretase döneminde birikmiş kokolitlerden oluşur. Bugün en yaygın tür olan Emiliania huxleyi, denizi sütlü bir turkuaza boyayan ve uzaydan görülebilen kitlesel çoğalmalar yapar. Kokolitoforlar fotosentezle karbon alır; batan plakaları da karbonu deniz tabanına taşır. Bilim insanları oradaki fosillerinden yararlanarak geçmiş iklimleri yeniden kurar.

CoccolithophoreKartı aç

Sıradaki kart1823’te Amerikalı kürk avcısı Hugh Glass, bugünkü Güney Dakota’da bir boz ayının saldırısından sağ kurtuldu; öleceğini düşünen iki yol arkadaşı onu orada bırakıp gitti. Glass ardından yaklaşık 320 kilometre ötedeki Fort Kiowa’ya ulaştı; anlatılara göre bu yolculuk altı hafta kadar sürdü.Devam et →