Yaşayabilmek için kendimize hikâyeler anlatırız.

Kartın devamı

Amerikalı deneme yazarı ve romancı Joan Didion (1934–2021), “The White Album” (“Beyaz Albüm”) denemesini bu cümleyle açar; deneme, 1979’da çıkan kitabına da adını verir. Deneme 1960’ların sonundaki Los Angeles’ı, Manson cinayetlerinden The Doors’a ve Kara Panterler’e kadar anlatır ve Didion’ın olayları artık hiçbir hikâyeye oturtamadığı bir dönemi konu alır. Didion, 1968 yazında hakkında yazılmış psikiyatri raporunu bile metne koyar. Cümle çoğu zaman bir teselli gibi alıntılanır; denemede ise, hayatımıza yön veren hikâyelerin her zaman ayakta kalmayabileceğine dair bir uyarıya daha yakındır.