I urge you to please notice when you are happy, and exclaim or murmur or think at some point, 'If this isn't nice, I don't know what is.'
Kurt Vonnegut, A Man Without a Country
The story behind the card
Kurt Vonnegut (1922–2007), the American novelist best known for Slaughterhouse-Five, took the habit from his uncle Alex, who thought people too seldom noticed when they were happy. On summer days, drinking lemonade under an apple tree, Alex would break off the conversation to say how nice it was. Vonnegut passed the advice on in graduation speeches for decades and repeated it in A Man Without a Country (2005), the last book published in his lifetime. It carries weight coming from him: as a young prisoner of war, he had survived the firebombing of Dresden in 1945.
Türkçe oku
Mutlu olduğunuz anları fark etmenizi rica ediyorum; bir noktada haykırın, mırıldanın ya da sadece içinizden geçirin: “Buna güzel denmezse, neye denir bilmem.”Kurt Vonnegut, A Man Without a Country
En çok Mezbaha No. 5 ile tanınan Amerikalı romancı Kurt Vonnegut (1922–2007), bu alışkanlığı amcası Alex'ten almıştı. Alex, insanların mutlu olduklarını pek fark etmediğini düşünürdü. Yaz günlerinde bir elma ağacının gölgesinde limonata içerken sohbeti bölüp ne kadar güzel olduğunu söylerdi. Vonnegut bu öğüdü yıllarca mezuniyet konuşmalarında tekrarladı; sağlığında yayımlanan son kitabı A Man Without a Country'de (Ülkesi Olmayan Bir Adam, 2005) de yazdı. Söz ondan gelince ayrı bir ağırlık taşır: Genç bir savaş esiriyken 1945'te Dresden'in yangın bombalarıyla yakılışından sağ çıkmıştı.
