Kartın devamı
İtalyanca “çevirmen, hain” demektir. Söz, iki kelimenin neredeyse aynı duyulmasına dayanır; çevrildiği anda bu ses oyunu kaybolur ve atasözü kendi dediğini kanıtlamış olur: her çeviri bir şeyi yitirir. Bu bazen bir ritim, bazen bir anlam inceliği, bazen de yalnızca tek bir dilde işleyen bir şakadır. Söz, Giuseppe Giusti’nin 19. yüzyılda derlediği Toskana atasözleri arasında yer alır, ama ilk kimin söylediği bilinmiyor. 17. yüzyıl Fransa’sında aslına pek sadık kalmayan zarif çevirilere “les belles infidèles”, yani “güzel vefasızlar” denirdi.
Kaynaklar ve ilgili okumalar
Kaynak: İtalyan atasözü
