The story behind the card
Italian for 'translator, traitor'. The saying works because the two words sound almost alike, a pun that is lost in translation, which proves its own point: every translation gives something up, whether a rhythm, a shade of meaning or a joke that works in only one language. It is recorded in Giuseppe Giusti's 19th-century collection of Tuscan proverbs, but no one knows who first said it. In 17th-century France, elegant translations that took liberties with the original were nicknamed 'les belles infidèles', 'the beautiful unfaithful ones'.
Türkçe oku
Traduttore, traditore. (Çevirmen, hain.)İtalyan atasözü
İtalyanca “çevirmen, hain” demektir. Söz, iki kelimenin neredeyse aynı duyulmasına dayanır; çevrildiği anda bu ses oyunu kaybolur ve atasözü kendi dediğini kanıtlamış olur: her çeviri bir şeyi yitirir. Bu bazen bir ritim, bazen bir anlam inceliği, bazen de yalnızca tek bir dilde işleyen bir şakadır. Söz, Giuseppe Giusti'nin 19. yüzyılda derlediği Toskana atasözleri arasında yer alır, ama ilk kimin söylediği bilinmiyor. 17. yüzyıl Fransa'sında aslına pek sadık kalmayan zarif çevirilere “les belles infidèles”, yani “güzel vefasızlar” denirdi.
