People usually remember material better when they study it in several sessions spread over time than when they pack the same hours into one sitting. This spacing effect, first measured by the German psychologist Hermann Ebbinghaus in 1885, is one of the most reliable findings in memory research.
Memory science
The story behind the card
Ebbinghaus experimented on himself. He learnt lists of meaningless syllables such as “WID” and “ZOF”, so that nothing he already knew could help, and recorded how many repetitions each list took. When he spread his repetitions over several days, he needed fewer in total than when he crammed them into one day. Later studies found the same pattern with words, facts, foreign vocabulary and physical skills. One explanation is that a review after a gap makes the brain work to recall something it has half forgotten, and that effort strengthens the memory; the psychologist Robert Bjork calls such useful struggles “desirable difficulties”. In 1972 the German science journalist Sebastian Leitner turned the idea into a box of flashcards reviewed at growing intervals, and today's flashcard apps work on the same principle.
Türkçe oku
İnsan bir konuyu tek oturumda bitirmek yerine birkaç oturuma bölüp zamana yayarak çalıştığında, onu genellikle daha iyi hatırlar. Alman psikolog Hermann Ebbinghaus'un ilk kez 1885'te ölçtüğü bu “aralıklı öğrenme etkisi”, bellek araştırmalarının en sağlam bulgularından biridir.
Ebbinghaus deneylerini kendi üzerinde yaptı. Önceden bildiği hiçbir şey işine yaramasın diye “WID”, “ZOF” gibi anlamsız hecelerden listeler ezberledi ve her listeyi kaç tekrarda öğrendiğini not etti. Tekrarları birkaç güne yaydığında, hepsini tek güne sıkıştırdığı zamana göre toplamda daha az tekrar yetiyordu. Sonraki araştırmalar aynı sonucu kelime listelerinde, bilgi sorularında, yabancı dil öğreniminde ve bedensel becerilerde de buldu. Bunun bir açıklaması şu: Aradan zaman geçip bilgi yarı yarıya unutulduğunda beyin onu hatırlamak için çabalar ve bu çaba belleği güçlendirir. Psikolog Robert Bjork, öğrenmeyi güçlendiren bu tür zorluklara “arzu edilen zorluklar” der. Alman bilim gazetecisi Sebastian Leitner 1972'de bu fikirden bir kart kutusu yöntemi çıkardı: Doğru bilinen kartlar, her seferinde daha uzun aralıklarla yeniden gözden geçirilir. Bugünkü bilgi kartı uygulamaları da aynı ilkeyle çalışır.
