Cities are often a few degrees warmer than the countryside around them, an effect called the urban heat island. Asphalt, concrete and dark roofs soak up the sun's heat and give it back slowly, while streets without trees get no shade.
U.S. Environmental Protection Agency
The story behind the card
The effect was first described in the 1810s by Luke Howard, a London manufacturing chemist and amateur meteorologist, who found that the centre of London stayed about 2°C warmer at night than the surrounding countryside. In the United States, the Environmental Protection Agency puts the typical difference at roughly 0.5 to 4°C by day and 1 to 3°C at night. The gap is often widest after dark, when concrete and asphalt release the heat they stored during the day. Cities respond with pale, reflective pavements and roofs, green roofs and street trees, because shade and light-coloured surfaces measurably lower local temperatures. The heat also falls unevenly: neighbourhoods with fewer trees and more paving are usually the hottest.
Türkçe oku
Şehirler çoğu zaman çevrelerindeki kırsaldan birkaç derece daha sıcaktır; buna kentsel ısı adası denir. Asfalt, beton ve koyu renkli çatılar güneşin ısısını emip yavaş yavaş geri verir, ağaçsız sokaklarda ise gölge kalmaz.
Bu etkiyi ilk kez 1810'larda, Londralı kimya üreticisi ve amatör meteorolog Luke Howard tanımladı. Howard, Londra'nın merkezinin geceleri çevredeki kırsaldan yaklaşık 2°C daha sıcak kaldığını fark etmişti. ABD Çevre Koruma Ajansı'na göre bugün ABD şehirlerinde bu fark gündüz 0,5 ile 4°C, gece 1 ile 3°C arasındadır. Fark çoğu zaman hava karardıktan sonra büyür, çünkü beton ve asfalt gün boyu biriktirdiği ısıyı o saatlerde salar. Şehirler buna açık renkli, güneşi yansıtan kaldırım ve çatılarla, yeşil çatılarla ve sokak ağaçlarıyla karşılık veriyor; gölge ve açık renkli yüzeyler yerel sıcaklığı ölçülebilir biçimde düşürür. Sıcak her yere eşit dağılmaz: Ağacı az, betonu çok mahalleler genellikle en sıcak olanlardır.
