Leonardo da Vinci perfected sfumato, from the Italian for 'smoked', a way of blending tones so gradually that there are no hard outlines: light melts into shadow like smoke.
Painting technique (sfumato)
The story behind the card
Leonardo is often quoted as describing the effect as blending 'without lines or borders, in the manner of smoke'. In 2010 French researchers used X-ray fluorescence, a way of reading the chemistry of paint without touching it, to study the faces in Leonardo's paintings, including the Mona Lisa. They found the shadows were built up from many translucent layers of glaze, some only a thousandth or two of a millimetre thick, each left to dry before the next. Leonardo began the portrait around 1503 and seems to have kept working on it for years. The effect is most famous around her mouth and eyes, where the corners of the smile dissolve into shadow, so her expression seems to change as you look.
Türkçe oku
Leonardo da Vinci, İtalyancada “dumanlanmış” anlamına gelen sfumato tekniğini doruğa taşıdı: Tonları öyle yavaş yavaş birbirine geçirdi ki keskin çizgi kalmaz, ışık duman gibi gölgeye karışır.
Leonardo'nun bu etkiyi “çizgisiz, sınırsız, duman gibi” bir geçiş olarak tarif ettiği sıkça aktarılır. 2010'da Fransız araştırmacılar, boyaya dokunmadan kimyasını okumayı sağlayan X-ışını floresansı yöntemiyle, aralarında Mona Lisa'nın da bulunduğu Leonardo tablolarındaki yüzleri incelediler. Gölgelerin, bazısı milimetrenin binde biri ya da ikisi kalınlığında, her biri öncekinin kurumasını bekleyerek sürülmüş çok sayıda yarı saydam vernik katmanıyla oluşturulduğunu buldular. Leonardo portreye 1503 dolaylarında başladı ve yıllarca üzerinde çalışmayı sürdürdüğü anlaşılıyor. Etkinin en ünlü olduğu yer, ağzı ve gözlerinin çevresidir: Gülümsemenin köşeleri gölgede erir, bu yüzden baktıkça yüzündeki ifade değişiyormuş gibi gelir.
