Haftada bir kez 15 dakika yürüyen ve yürürken onları huşuyla dolduran şeylere dikkat eden yaşlılar, sekiz hafta içinde daha çok sevinç, gündelik hayatta da daha az sıkıntı bildirdi. 60 kişilik bu 2020 çalışmasında katılımcılar, yürüyüşte çektikleri özçekimlerde kendilerine giderek daha az yer verdi.
Sturm ve ark., Emotion, 2020
Kartın devamı
Huşu, bir dağ manzarası ya da yıldızlarla dolu bir gökyüzü gibi insanın bir bakışta kavrayamayacağı kadar büyük bir şeyin karşısında duyduğu histir. California Üniversitesi San Francisco’dan sinirbilimci Virginia Sturm ve ekibi, sağlıklı yaşlı gönüllüleri rastgele iki gruba ayırdı. Birinci gruptan yürürken huşu uyandıran şeyler aramaları istendi, ikinci grup yalnızca yürüdü. İki grup da her yürüyüşte kendi fotoğrafını çekti. Zamanla huşu grubunun özçekimlerinde manzara büyüdü, kişinin kendisi küçüldü; yüzlerindeki gülümseme de belirginleşti. Kaygı ve depresyon ölçümleri ise iki grupta da değişmedi. Yani çalışma bir tedavi değil, ruh hâline her gün küçük bir katkı olduğunu gösteriyor.
Kaynaklar ve ilgili okumalar
Kaynak: Awe walk study
İlgili kaynak: Duygu