We often judge a past experience by two moments, its most intense point and its ending, rather than by the average of every minute. Psychologists call this the peak-end rule.
Ikigai Daily
The story behind the card
Psychologists Daniel Kahneman and Barbara Fredrickson described the effect, and a 1993 experiment showed it clearly. Volunteers held one hand in painfully cold water at 14°C for 60 seconds. With the other hand they did the same, then kept it in for 30 seconds more while the water warmed slightly, to 15°C. Asked which trial to repeat, most chose the longer one, even though it held more pain, because it ended less badly. In a later trial, colonoscopy patients whose procedure ended with three extra minutes of milder discomfort remembered the whole thing as less unpleasant. Kahneman described this as a gap between the 'experiencing self', which lives each moment, and the 'remembering self', which keeps the story and makes the choices.
Türkçe oku
Geçmiş bir deneyimi çoğu zaman her dakikasının ortalamasına göre değil, iki anına göre değerlendiririz: en yoğun anına ve bitişine. Psikologlar buna zirve-son kuralı der.
Bu etkiyi psikologlar Daniel Kahneman ve Barbara Fredrickson tanımladı; 1993'te yapılan bir deney de onu açıkça gösterdi. Gönüllüler bir ellerini 60 saniye boyunca 14°C'lik, acı verecek kadar soğuk suda tuttu. Diğer elleriyle aynısını yaptılar, ama bu kez suyun biraz ısınıp 15°C'ye çıktığı 30 saniye daha beklediler. Hangi denemeyi tekrarlamak istedikleri sorulunca çoğu uzun olanı seçti; toplamda daha çok acı içerse de daha az kötü bittiği için. Sonraki bir araştırmada, kolonoskopisi üç dakikalık daha hafif bir rahatsızlıkla biten hastalar, işlemin tamamını daha az tatsız hatırladı. Kahneman bunu, her anı yaşayan “deneyimleyen ben” ile hikâyeyi saklayıp kararları veren “hatırlayan ben” arasındaki bir fark olarak açıkladı.
