The story behind the card
The charts were made from the midribs of coconut palm leaves tied with coconut fibre. Marshallese navigators used three main kinds: a mattang taught the general principle of how swells bend and meet around an island; a meddo showed a few real islands and their swell patterns; a rebbelib covered a whole chain of islands. The knowledge was guarded and passed on within families of navigators. Charts were studied and memorised on land, not carried at sea. Out on the ocean a navigator felt the crossing swells through the motion of the canoe, sometimes lying down in the hull to sense them better, and so could tell where an island lay long before it came into view. Western visitors first described the charts in the second half of the nineteenth century.
Türkçe oku
Marshall Adaları'nın denizcileri, okyanus dalgalarının adaların çevresinde nasıl yön değiştirdiğini gösteren çubuk haritalar yaptı. Kıvrık çubuklar dalgaların izlediği yolları, deniz kabukları ya da çubukların kesiştiği noktalar da adaları gösterir.
Haritalar, Hindistan cevizi yapraklarının orta damarlarından yapılır, Hindistan cevizi lifiyle bağlanırdı. Marshalllı denizciler üç temel tür kullanırdı: mattang, dalgaların bir adanın çevresinde nasıl kıvrılıp birbirine karıştığını genel olarak öğretirdi; meddo birkaç gerçek adayı ve çevresindeki dalga düzenini gösterirdi; rebbelib ise bütün bir ada zincirini kapsardı. Bu bilgi sır gibi saklanır, denizci aileleri içinde aktarılırdı. Haritalar denize götürülmez, karada incelenip ezberlenirdi. Açık denizde denizci birbirini kesen dalgaları kanonun hareketinden hisseder, bazen daha iyi sezmek için teknenin dibine uzanırdı; böylece bir ada ufukta görünmeden çok önce yerini kestirebilirdi. Batılı ziyaretçiler bu haritaları ilk kez 19. yüzyılın ikinci yarısında tanımladı.
